Venu le temps de vous narrer 10 jours d'aventures incroyables...
Parce que faire deux fois le même boulot, parce que je suis moule mais aussi parce que ca vous entrainera, je reprends l'histoire racontée par Frank dans un mail en néerlandais. Le vocabulaire est pas trop compliqué, vous vous en sortirez... J'y laisse quelques commentaires en français et accompagne le tout de quelques photos évidemment !
Aller aller, pas de découragement, un peu de néerlandais, ca ne fait pas de mal !
Op het programma van onze reis tijdens recess week! : Bali & Java, van woensdag 10 februari tot zondag 21 februari, min of meer 5 dagen per eiland.
Al vanaf het vertrek hebben we goed gelachen.
Iedereen (we waren met 6) had zijn rugzak op ongeveer 30min gemaakt, behalve Stéphane (mijn kotgenoot). (Steph toujours en retard, oublie en plus son student pass (l'espèce de visa qui nous permet de sortir du pays)
We gingen dus al naar buiten en wat zien we staan: een gigantische samsonite valies!
We dachten eerst dat het een nieuwe buur was die toekwam of zo, maar nee... Het was Alexis die het lumineuze idee had om rond te trekken in bali en java met een valies. (plus nog een rugzak van 60L, alletwee nog niet voor de helft vol.) Het verwonderde ons niet echt van hem maar goed. Tijd tekort om daar nog iets, dus efkes goed gelachen en dan maar vertrokken naar de luchthaven! ... Si on avait su ce que cette valise nous ferait enduré, on aurait pas ri ce jour là.
Aankomst in Bali was s'avonds, rond 23u, het was dus al donker. Onze eerste indruk was eerder deprimerend dat iets anders: Kuta leek vuil (sale, très sale), met bevolking die u vanalles probeert te verkopen (transport, taxi, mushrooms, weed, extasy, cocaine, ... (exacte volgorde!! (tout ca légalement à Bali)) en Australiërs die "nogal" zat waren.
We waren dus allemaal nogal ontgoocheld.
Arrivés tard, la plupart des resto étaient fermés et perdus que nous étions, la seule nourriture que nous avons trouvé était du saté (pas très frais) sauce verte.
De volgende dag (jour2)hebben we moto's gehuurd en in de streek rondgereden, schitterend! Mooie landschappen, vriendelijke bevolking eens buiten de steden, mooie stranden en extreem gevaarlijke chauffeurs :-).
Na een tijdje rondgereden te hebben zijn we naar Dreamland gegaan, een groot project van de overheid (=gouvernement) om resorts te ontwikkelen, met helder blauw water en mooie stranden. Eens in het domein was het nog enkele km rijden naar het strand, en dan... Een gigantische blok beton die moest doorgaan voor een hotel, uiteraard nog niet afgewerkt en compleet verwaarloosd: vuiligheid overal (as usual). Maar het strand was inderdaad de moeite!
Retenez : superbe plage!
Ci dessous, autre petit coin magnifique proche de Dreamland... en dessous de nous, des dizaines de surfeur qui attendent une bonne vague.
De dag erna (jour3): rafting! Prachtige landschappen eens te meer, helder water, toffe ambiance, en een lekker buffet inbegrepen in de prijs, perfect! Et un arrête cascade maman!
eau transparente et végétation luxuriante, le cadre dans lequel nous avons fait du rafting était superbe !
Daarna was het jammer genoeg tijd om afscheid te nemen van Sherif, de egyptenaar die in Canada studeert en in Qatar woont moest zijn hand laten opereren in Duitsland. Jammer dat hij er niet meer bij was voor de rest van de reis, het was een tof element in de groep! Dur de quitter un membre du groupe, il laisse toujours un gros vide. Dans 3 jours, Sherif est de retour. Une main dans le plâtre mais de retour quand même.
We hebben dan maar besloten om Kuta te verlaten richting Padang Bay, op zoek naar het paradijselijke Bali waarvan we allemaal gehoord hadden. Et oui, Nous laissions derrière nous Kuta, une ville qui ne nous avait pas donné l'impression que tout le monde a de Bali : beauté et rêve.
Padang Bay is een klein stadje aan de kust, het verschil met Kuta was dag en nacht! Echt een aanrader. Je dirai même village calme qui s'endort tôt le soir... mais toujours pas ce Bali rêvé..
Op het programma daar: duiken! Eens te meer: schitterend...
je suis partie avant les garçons qui allaient faire un baptême, en plongée profonde (tout est relatif, je me suis arrêtée à 18 ou 20m, 56minutes). Les bateaux sont originaux, impossible de s'équiper dedans, on met la bouteille à l'eau Rencontre inoubliable dans ces eaux si claires: Mon premier requin. beau grand et calme. J'ai pu l'approcher jusqu'a quelques 2 mètres à peine, c'était incroyable, J'attends avec impatience la prochaine plongée, les eaux sont si riches par ici (raies manta, tortues,...)
Ensuite, je photographie le baptême des garçons et nous plongeons encore une fois tous ensemble sur un site un peu plus loin. Très mauvaise conditions, un courant comme j'en ai rarement vu. Heureusement les baptisés ont bien géré l'affaire, Nous nous en sommes sortis avec juste quelques irrations de la peau du au corail urtiquant)
Van daaruit zijn we dan naar Ubud vertrokken, een stad meer in het binnenland die bekend is voor zijn Monkey Forest.
We waren nog maar pas toegekomen of we waren Alexis al kwijt. Groot voordeel: hij heeft een gigantische hoeveelheid haar (= des cheveux qui font casque) en liep door de stad met zijn samsonite. We hebben hem dus snel terug gevonden.
Dan zijn we vertrokken naar Monkey Forest, een bos met een tempel erin dat vol loopt met "makakken". Veneinige aapkes die niets liever dan dan alles dat je in je handen hebt stelen, zeker als het bananen zijn. Ze generen zich zelfs niet om u te "beklimmen". Het was een ervaring op zich.
Quel stress ces singes!
Daarna besloten we om eens te meer een toertje te doen met brommers, richting het elephant safari park. Na ons misreden te hebben in alle mogelijke richtingen, via modderpadjes vol keien en door dorpjes waar er waarschijnlijk nog maar zelden toeristen gepasseerd waren, kwamen we eindelijk op onze bestemming aan. Dit enkel om vast te stellen dat het al gesloten was.
We hebben ons dan maar tevreden gesteld met een foto van een paneel met een olifant erop en een olifantendrol.
Cela dit, Cette aventure a moto nous a permis de rencontrer des gens locaux. Ils ont un superbe sourire, regardez!
Vanuit Ubud hebben dan een taxi genomen naar een bus terminal om van daaruit de oversteek naar Java te maken met een nachtbus. Zelden zo'n chauffeurs gezien: de wet van de sterkste werkt effectief: voorbijsteken met een extreem trage bus als de tegenliggers amper op 100m afstand zijn, allemaal geen probleem, ze stoppen wel! Cette nuit là, notre bus est aussi tombé en panne. On nous a fait grimpé dans un autre. Chance que nous étions touristes sans quoi je pense bien que nous aurions attendu comme le reste des voyageurs au bord de la route. UN autre arrêt à 2h du matin pour souper ( lufoque quand meme) et le voyage s'est bien terminé
Eenmaal aangekomen op Java, in Malang, hebben we direct een lokaal minibusje genomeng richting een verlaten eiland.
Met zes op een miniscuul bankje, gepletterd tussen de fameuze valies en een baar in onze rug, kwamen we aan op de kust tegenover "Palau Sempu" (het eiland). Na lang over en weer lopen op tevergeefs op zoek naar iemand die engels sprak in het dorp hebben we uiteindelijk toch het dorpshoofd kunnen duidelijk maken dat we wouden oversteken naar het eiland om daar te overnachten op het strand aan de lagoon.
Wat we echter niet wisten was dat we ongeveer 3km moesten stappen door de jungle, goed voor ongeveer 2uur ploeteren in de modder, en dat op teensletsen (=pieds nus)
Maar het was het dubbel en dik waard! Prachtige lagoon, met een strand aan de ene kant, kliffen(=rochers) aan de andere kant, met de zee daarachter. Ggigantische vleermuizen (= gigantesque, énormes chauves souris) (ongeveer de grote van een havik) vlogen boven ons hoofd, machtig!
(Kleine anekdote ivm Alexis: waar iedereen een rugzak had voor de jungletrekking, had alexis een grote plastic zak, met alle gevolgen vandien.)
Ci-dessous, début de promenade, le sac plastique est propre mais plus pour très longtemps. Y a qu'a voir la photo de steph, Frank et moi :p
Na onze drie verse tonijnen opgepeuzeld te hebben, was het tijd om dodo te gaan doen. (il était 8h30 mais nous étions crevés) Enige probleem was dat we werkelijk niks hadden om op te slapen! Enkele indonesiers die daar kampeerden hebben ons gelukkig een deel van hun bache gegeven.
Wat we al snel merkten is dat het vergeven was van de muggen op dat strand, dus slapen was er niet echt bij die nacht!
Meneer Samsonite is zelfs wakker geworden met bebloede kousen van de muggenbeten (hoe hij het altijd doet weet ik ook niet...)
et 24h plus tard, je réalisais 1) que les moustiques piquent au travers des vêtements, même de deux vêtements (pantalon et culotte) au vu de piqûres sur mes fesses. et de deux, que mon pied avait la varicelle, des puces de sable probablement.
De volgende dag zijn we doorgerezen naar Yogyakarta, de culturele hoofdstad van Java.
Daar hebben we Borobodur bezocht, een boeddhistisch tempelcomplex genoteerd op de Unesco werelderfgoedlijst dat gebouwd is in de jaren 700 en herontdekt en opgegraven rond 1800. Onze gids daar heeft ons goed doen lachen, met zijn theorie over indonesische schoonheden vs. westerse schoonheden en zijn toekomstplannen.
En dan, s'avonds, kwam het absolute hoogtepunt van de reis: de beklimming van de Merapi-vulkaan. (=volcan, 1500m de dénivellé)
Na een uurtje rijden, een uurtje slapen begon de beklimming om 1u snachts. (oui oui vous avez bien compris, départ randonnée à 1h du matin) Na vier uur klimmen op de meest onmogelijke paden, over keien, rotsen, etc. kwamen we aan op het plateau: ongeveer 2800m hoog (we zijn vertrokken op 1300m). Daar hebben we 45min gewacht op de zonsopkomst, al slapend in de snijdende kou. (On a vraiment gelé et nos guides aussi cfr photo, finalement on s'est mis assis a la chaîne se réchauffer "corporellement")
Maar de emoties die we allemaal hadden eens we de zon zagen opkomen deden alles vergeten.
Geen enkel gevoel van vermoeidheid meer, gewoon zielsgelukkig!
une photo parmis tant d'autres de l'époustanflante vue que nous avions:
Dan zijn we nog verder doorgeklommen naar de top (helling (=pente) van 70% volgens de gidsen) om daar te genieten van het zicht en even op adem te komen.
Eenmaal terug beneden waren we allemaal uitgeput, maar gelukkig gelijk een klein kind.
Wat we niet wisten is dat de Merapi de meest actieve vulkaan van gans Indonesië is, met een hele resem uitbarstingen de laatste jaren. Sinds 1930 is hij verantwoordelijk voor een goeie 1600 doden, met de meest recente explosie in 2006!
In de namiddag was het programma beperkt tot niks doen, wat absoluut niet slecht was na een nacht in een bus, een nacht op het strand, één nacht in een hotel en een nacht op een vulkaan!
Onze reis was dus echt meer dan geslaagd!
Veel afgezien, maar ook veel gelachen, en dat allemaal met een toffe bende!
Groetjes, Gros bisous à chacun,
Frank! & Valérie
(et merci a Frank pour son aide précieuse)
A très bientot, avec de nouvelles aventures!
